தலைவர் ரஜினிகாந்த் முதல்வர் வாய்ப்பை நழுவ விட்டுவிட்டாரா?

இப்போது எல்லோரும் “தலைவர் ரஜினிகாந்த் அரசியலுக்கு வந்திருக்க வேண்டும், அவர் முதல்வர் வாய்ப்பை தவறவிட்டார்” என்று பேசுகிறார்கள். ஆனால் உண்மை வேறு.

சிறிய நினைவூட்டல்!

1996-ல் முதல்வர் பதவி தங்கத் தட்டில் வைத்து அவருடைய காலடியில் வந்தது. ஆனால் அதை அவர் எளிதாக புறக்கணித்தார். காரணம், “அதை நான் சரியாக கையாள முடியுமா?” என்ற நேர்மையான சுயபரிசோதனை அவரிடம் இருந்தது. அதனால் தான் அவர் நம்பிய சரியான மனிதர்களாக நினைத்த ஜி.கே. மூப்பனார் மற்றும் சோ ராமசாமியை ஆதரித்தார்.

1996 தேர்தலுக்குப் பிறகு அந்த அரசியல் முடிவு எதிர்பார்த்தபடி செல்லவில்லை. அதன்பிறகு அவர் வெளிப்படையாக அதிமுகவுக்கு வாக்களித்தார். வாக்குச்சாவடியிலிருந்து வெளியே வந்தபோது இரண்டு விரலை காட்டி அதையும் வெளிப்படையாக அறிவித்தார். அதன் பிறகு தலைவர் மற்றும் அம்மாவுக்கு நல்ல உறவு இருந்தது.

2018-ல் தான் அவர் தனது வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக அதிகாரப்பூர்வமாக அரசியலுக்கு வருவதாக அறிவித்தார். அதற்கு முன் மக்கள் அவரது பட வசனங்களையும் காட்சிகளையும் வைத்து அரசியல் ஆசை என்று நினைத்தது அவருடைய தவறு அல்ல.

அரசியல் அறிவிப்புக்குப் பிறகு அவர் முதலில் சென்றது மறைந்த தலைவர் கலைஞர் கருணாநிதியை சந்தித்து ஆசீர்வாதம் பெறுவதற்காக. அந்த நாளிலிருந்தே எதிர்ப்பு ஆரம்பமானது.

“ரஜினிகாந்த் ஒரு கன்னடிகன்… தமிழ்நாட்டை ஆள முடியாது” என்ற கோஷம் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டது.

அவர் அரசியலுக்கு வருவதாக மட்டும் அறிவித்த உடனே, “உங்கள் கட்சியின் கொள்கை என்ன?” என்று ஊடகங்கள் தொடர்ந்து கேள்வி கேட்டன. அதற்கு அவர் நேர்மையாக “தல சுத்திருச்சி” என்று சொன்னார். ஆனால் அந்த ஒரு வார்த்தையை முழு தமிழக மீடியாவும் அரசியல் கட்சிகளும் கேலி செய்தன.

ஒரு அரசியல் தலைவராவது “வரவேற்கிறோம்” என்று மனதார கூறினார்களா? இல்லை. ஏனெனில் அவர் வருவதால் ஏற்படும் தாக்கத்தை எல்லோரும் புரிந்திருந்தார்கள்.

அதற்குள் அவருடைய நெருங்கிய நண்பர் கமல்ஹாசனும் அரசியலுக்கு வந்தார். இன்று தலைமுறைக்கு அவர்கள் இருவருக்குமான நட்பு எவ்வளவு ஆழமானது என்று புரியாது. ரஜினி அரசியலை வெறும் அதிகாரப் போட்டியாக பார்த்தவர் அல்ல.

பிறகு COVID வந்தது.

அந்த நேரத்தில் அவர் எடுத்த முடிவு மிகவும் மனிதநேயமானது:

அரசியல் கூட்டங்கள் காரணமாக ஒரு ரசிகருக்காவது ஏதாவது ஆனால் அதை அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் மனசாட்சியில் தாங்க முடியாது.

COVID மரணங்களுக்கு தனது அரசியல் காரணம் என்ற விமர்சனத்தையும் அவர் விரும்பவில்லை.

இன்று பலர் COVID காலத்தின் பயத்தையும் உயிரிழப்புகளையும் எளிதாக மறந்துவிட்டார்கள். சில மாதங்களுக்கு முன் நடந்த கரூர் சம்பவத்தையே மக்கள் மறந்து விட்டார்கள்!

ரஜினிகாந்த் அப்படிப்பட்டவர் அல்ல.

ஒரு ரசிகர் தனது பிறந்தநாளில் அவரை பார்த்துவிட்டு திரும்பும் வழியில் விபத்தில் இறந்ததற்குப் பிறகு, கடந்த 25–30 ஆண்டுகளாக அவர் தனது பிறந்தநாளை சென்னை வீட்டில் கொண்டாடுவதையே நிறுத்திவிட்டார். ரசிகர்களின் பாதுகாப்புக்காக தனது சொந்த பிறந்தநாளையே குடும்பத்துடன் தவிர்த்து வாழ்ந்த மனிதர் அவர்.

இன்று யாரும் அவரை “கோழை” என்று சொல்லலாம். “ரசிகர்களின் ஆசையை நிறைவேற்றவில்லை” என்றும் சொல்லலாம். ஆனால் அரசியல் கட்சி தொடங்கத் தயாராக இருந்த நேரத்திலேயே, “நான் சரியான ஒருவரை முதல்வராக அமர்த்துவேன்; நான் வழிகாட்டியாக இருப்பேன்” என்று அவர் வெளிப்படையாக கூறினார்.

அதை அவர் மறைத்திருக்கலாம். தேர்தலில் போட்டியிட்டு வென்ற பிறகு முடிவை மாற்றியிருக்கலாம். ஆனால் மக்களையும் ரசிகர்களையும் ஏமாற்ற விரும்பாததால் அவர் நேர்மையாக முன்னரே கூறினார்.

அவருக்கு “முதல்வர்”, “எம்எல்ஏ”, “அதிகாரம்” போன்ற பதவிகளின் மீதான ஆசை ஒருபோதும் இல்லை. தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கு தன் நன்றிக்கடனை திருப்பிச் செலுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணமே இருந்தது.

ஆனால் சூழ்நிலைகள் மாறின. COVID வந்தது. உடல்நலப் பிரச்சனைகள் இருந்தன. அரசியல் சூழலும் மாறியது.

இன்று அரசியல் முழுவதும் டிஜிட்டல் மீடியா, சமூக வலைத்தள மார்க்கெட்டிங், ரீல்ஸ், ட்ரோல்ஸ், ஆன்லைன் நரேட்டிவ்கள் ஆகியவற்றால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. ரஜினிகாந்த் வேறு தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்.

நேரில் சென்று திருமண அழைப்பிதழ் கொடுப்பதும், WhatsApp-ல் forward செய்வதும் எப்படி வேறுபடுகிறதோ, அதுபோலவே இன்றைய அரசியலும் மாறிவிட்டது.

அதனால் உண்மை என்னவென்றால்:

“ரஜினிகாந்த் தமிழ்நாட்டை தவறவிடவில்லை… தமிழ்நாடுதான் ரஜினிகாந்தை தவறவிட்டது.”